رئیس دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه با تأکید بر ضرورت تغییر رویکرد در مدیریت دانشگاههای علوم پزشکی گفت: کلان مناطق آمایش سلامت کشور باید با تکیه بر آمایش سرزمین، تقسیم مأموریت، اشتراک ظرفیتها و تصمیمسازی منطقهای از یک ساختار جغرافیایی به یک شبکه علمی، آموزشی و سلامت اثرگذار تبدیل شود.
به گزارش روابط عمومی دانشگاه دکتر علی سروش روز پنجشنبه در نشست شورای کلانمنطقه ۳ آمایش سلامت کشور (دانشگاه های علوم پزشکی ایلام، کردستان، همدان، اسدآباد و کرمانشاه) که به میزبانی دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه برگزار شد، اظهار کرد: شکلگیری و تقویت کلانمنطقهها میتواند زمینهساز شکوفایی علمی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی مناطق باشد و در کنار سایر ابعاد توسعه، ارتقای سواد سلامت، کیفیت زندگی و امید به زندگی مردم را دنبال کند
.وی با اشاره به ضرورت تغییر نگاه در اداره امور دانشگاهها افزود: باید با یک نگاه جدید، مسیر درستی برای اداره امور انتخاب کنیم. شعار سازمان جهانی بهداشت مبنی بر «جهانی فکر کردن و منطقهای عمل کردن» میتواند مبنای حرکت ما باشد و اقدامات منطقهای باید از همین امروز آغاز شود تا در طول زمان به نتایج مثبت برسد.
رئیس دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه با اشاره به پیچیدگی نظام سلامت گفت: دانشگاههای علوم پزشکی از پیچیدهترین سیستمهای مدیریتی هستند، چراکه همزمان مأموریتهای آموزشی، پژوهشی، فرهنگی، اجتماعی، بهداشتی و درمانی را بر عهده دارند و بیمارستانها نیز از مصادیق سیستمهای پیچیده به شمار میروند.
دکتر سروش ادامه داد: تصمیمهای درست و مبتنی بر خرد جمعی در این سیستمها میتواند بر کیفیت زندگی هزاران شهروند اثر بگذارد و حتی سلامت نسلهای آینده را تضمین کند؛ بنابراین تصمیمگیری در این حوزه باید کارشناسی، هدفمند و مبتنی بر اطلاعات دقیق باشد.
آمایش سرزمین و تقسیم مأموریت؛ مسیر تحول کلانمنطقه
وی با تأکید بر اینکه کلانمنطقه صرفاً یک تقسیمبندی جغرافیایی نیست، گفت: دانشگاههای علوم پزشکی کرمانشاه، همدان، کردستان، ایلام و اسدآباد باید با همافزایی، رفاقت و به دور از بخشینگری، ظرفیتها و نیازهای هر منطقه را شناسایی و بر اساس آن مأموریتهای مشخصی برای دانشگاهها تعریف کنند.
رئیس دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه تصریح کرد: قرار نیست همه دانشگاهها از نظر رشتههای آموزشی، تجهیزات و مراکز تخصصی شبیه یکدیگر باشند. منابع در همه کشورها محدود است و باید فضا، تجهیزات، نیروی انسانی و ظرفیتهای علمی به اشتراک گذاشته شود.
دکتر سروش افزود: آمایش سرزمین باید به نیازسنجی واقعی، شناسایی ظرفیتها و تعیین نیاز نیروی انسانی منجر شود تا هر کلانمنطقه و هر دانشگاه بخشی از مأموریت تخصصی کشور را بر عهده بگیرد. باید از مسابقه برای توسعه کمی دانشگاهها عبور کنیم و به سمت توسعه کیفی، مأموریتگرایی و تقسیم کار تخصصی حرکت کنیم.
وی همچنین خواستار تغییر مدل تصمیمگیری در کلانمنطقهها شد و گفت: تصمیمسازی باید از پایین به بالا و از دانشگاهها آغاز شود. وزارتخانه باید چارچوبهای قانونی و سیاستهای حاکمیتی را تعیین کند، اما ضرورتها و نیازهای هر منطقه باید از سوی دانشگاهها احصا و برای تصمیمگیری در سطح ملی ارائه شود.
حرکت از ظرفیت بالقوه به مرجعیت علمی و بینالمللی
دکتر سروش با بیان اینکه کلانمنطقه زاگرس باید از ظرفیتهای موجود برای ایفای نقش منطقهای، ملی و بینالمللی استفاده کند، اظهار کرد: دسترسی به کردستان عراق و کشور عراق فرصت مهمی برای توسعه همکاریهای علمی، اقتصادی و اجتماعی است و باید از این ظرفیت برای بینالمللیسازی دانشگاهها و توسعه سلامت منطقه استفاده شود.
وی از توسعه فناوری آموزشی، تقویت مرجعیت علمی، افزایش همکاری دانشگاهها، پژوهشهای مسالهمحور و توسعه شرکتهای دانشبنیان به عنوان بخشی از اولویتهای کلانمنطقه نام برد و گفت: مهمترین خروجی دانشگاه، تربیت انسانهای عالم و توانمند است که بتواند در عرصههای اجتماعی نقشآفرینی کند.
رئیس دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه همچنین بر ایجاد «داشبورد هوشمند منطقهای» تأکید کرد و افزود: یکی از مشکلات نظام تصمیمگیری، نبود دادههای دقیق و پردازش مناسب اطلاعات است. باید ظرفیتها، نیازهای نیروی انسانی و عملکرد دانشگاهها به صورت مستمر پایش و اطلاعات موجود تحلیل شود تا اهداف مشخص و قابل اندازهگیری برای منطقه تعیین شود.
دکتر سروش با تأکید بر ضرورت اشتراک ظرفیتهای آموزشی، پژوهشی و درمانی گفت: نباید همه دانشگاهها تمام رشتههای تخصصی و فوقتخصصی را به صورت مشابه داشته باشند. اگر بیماری یا ظرفیت علمی در یک دانشگاه وجود دارد، باید همه دانشگاههای منطقه آن را متعلق به کلانمنطقه بدانند و از ظرفیت یکدیگر استفاده کنند.
وی در پایان، بر تدوین مأموریتهای تخصصی دانشگاههای کلانمنطقه، تشکیل کمیتههای تخصصی، برگزاری نشستهای کارشناسی و استفاده از خرد جمعی تأکید کرد و گفت: این نشست باید نقطه شروع و نقطه عطفی برای تبدیل ظرفیتهای بالقوه کلانمنطقه به دستاوردهای واقعی در حوزه سلامت، آموزش، پژوهش، اقتصاد و ارتباطات بینالمللی باشد.